Estamos viviendo uno de los inviernos más lluviosos de los últimos tiempos. En este artículo se puede leer información que ha sido publicada en diferentes medios online sobre los efectos de los temporales que han pasado por Galicia este año.
Solo 2 días sin chuvia de 43
Resulta difícil entender un inverno en Koruña sen paraugas, mais o deste 2026 está a bater marcas. A choiva non só foi protagonista: converteuse nunha constante diaria. Dende o 1 de xaneiro, apenas dúas xornadas —o 4 e o 7— quedaron libres de precipitación segundo a estación do Observatorio da Axencia Estatal de Meteoroloxía (Aemet). O resto sumaron, cando menos, 0,1 litros por metro cadrado no rexistro oficial, o que deixa unha xeira de 36 días consecutivos mollados, a terceira máis longa dende 1931.
Nunha cidade afeita ao gris, o dato impón respecto: choveu en máis do 95 % dos días transcorridos neste 2026. O 26 de xaneiro foi a xornada máis húmida, con 38,6 litros por metro cadrado; seguírono o 7 de febreiro (29,6), o 15 de xaneiro (18,6) e o 30 do mesmo mes (14,8). Un comezo de ano que ameaza mesmo os rexistros históricos de 2014 (41 días seguidos) e 1936 (44).
Un agasallo para o encoro
Máis alá das incomodidades urbanas, hai un grande beneficiado: o Encoro de Cecebre. A presa que abastece a Koruña e á súa área metropolitana presenta actualmente un nivel de ocupación do 63,4 %, un valor normal para estas datas e moi próximo ao límite operativo do 65 % fixado ata marzo. Non se trata de encher por encher: o encoro precisa marxe para absorber posibles enchentes invernais e evitar riscos augas abaixo.
A diferenza respecto a anos anteriores é cualitativa. Segundo fontes de Emalcsa, a sucesión de borrascas permitiu algo pouco habitual nos últimos tempos: a renovación completa da auga almacenada. Tras varios exercicios marcados pola seca e pola escaseza de achegas, este inverno conseguiu que “toda a auga de Cecebre sexa fresca, deste ano”.
Ese detalle non é menor. A renovación integral mellora a calidade do recurso, favorece o equilibrio do ecosistema acuático e reduce problemas asociados ao estancamento prolongado. Ademais, co terreo completamente saturado tras semanas de precipitacións, practicamente toda a choiva que cae na conca acaba chegando ao sistema, impulsada polas enchentes do Barcés e do Mero, que facilitan a recarga.
Cultura de choiva, impacto desigual
Paradoxalmente, Koruña non lidera os rexistros galegos malia esta xeira histórica. A explicación é xeográfica: os frontes adoitan entrar polas Rías Baixas con maior intensidade e chegan á cidade algo máis debilitados. De feito, en cinco días desta serie non se superou o litro por metro cadrado.
Para que unha xornada compute como “día de choiva pluviométrico”, a Aemet esixe un mínimo de 0,1 litros por metro cadrado entre as 07.00 e as 06.59 horas do día seguinte. Unha precisión técnica que, neste inverno interminable, cobra especial relevancia estatística.
Entroido baixo vixilancia
A posible entrada do anticiclón das Azores coincidindo co Entroido podería poñer en risco a continuidade da xeira, aínda que os modelos apuntan a que chegaría con ventos do suroeste e certa humidade asociada. Se as precipitacións continúan nove xornadas máis, 2026 podería converterse no inverno con máis días consecutivos de choiva dende que hai rexistros na estación do Agra do Orzán.
Mentres tanto, en Cecebre respírase tranquilidade. O encoro mantense en parámetros seguros, con marxe suficiente para xestionar episodios intensos e, sobre todo, cunha reserva completamente renovada que garante tanto o abastecemento como a saúde do ecosistema tras anos nos que a seca impedía este “reset” natural.
Nunha cidade que vive entre a brétema e o salitre, a choiva volve demostrar que non é só paisaxe: é infraestrutura, equilibrio ambiental e, este ano máis ca nunca, garantía de futuro.
Nils marcha deixando a piscina descapotable e o susto no corpo: A crónica do rastro de destrución
Semella que o 2026 non nos vai dar un respiro. Se non son os "matóns de feira" en María Pita, é o ceo o que se nos cae enriba. 'Nils' marchou, si, pero deixou a área metropolitana que parece un escenario de Twister. Árbores polo chan, tellados voando e un susto ferroviario que puido ser moito peor. Aquí tedes o resumo do que nos deixou este "rosario" de incidencias.
Abegondo: a piscina máis aireada de Galicia
Se vivides en Abegondo e estabades pensando en botar uns longos, levade abrigo. O vento non tivo piedade coa piscina municipal e decidiu que o de ter tellado era opcional. A cuberta saíu voando polo aire, atravesou San Marcos e acabou feita mistos nun camiño traseiro. Menos mal que os operarios municipais andaron listos para asegurar a zona, porque iso máis que unha piscina parecía un aeroporto de chapas de metal.
Susto nuclear (ou case) na Barcala
O momento de máis tensión vivíuse en Cambre. Un tren de mercadorías que saía de Bioetanol-Galicia (Curtis) con destino a San Diego bateu de cheo contra unha árbore caída na vía á altura da Barcala. Imaxinade a cara do maquinista: un tren cargado de combustible arrastrando un tronco cen metros.
 |
| Tren con transporte de bioetanol. Foto de La Voz de Galicia |
O resultado? 18 horas de circulación cortada entre Betanzos-Infesta e O Burgo. Entre Ferrol e Monforte, a xente tivo que buscarse a vida mentres os operarios de Renfe facían malabarismos para mover os vagóns sen que aquilo fose a máis. Sen feridos, por sorte, pero co corazón nun puño.
Betanzos: onde a merda si que flota (e non é política)
A nota máis amarga —e golfa— vén da Ribeira, en Betanzos. Alí, co desbordamento do Mandeo e as mareas, algunhas familias están vivindo un auténtico noxo. A portavoz do PP, Cecilia Vázquez, non tardou en dar "caña" denunciando que a algúns veciños lle saen as augas fecais polo inodoro. Literal.
O Goberno de María Barral di que o saben, que é un baixo que está por baixo da cota da marea e que arranxar a arqueta custa 50.000 eurazos. Din que a obra se fará cando o tempo dea un respiro. Mentres tanto, os veciños teñen que convivir cos "agasallos" da rede de sumidoiros. ¡Iso si que é unha inacción de cheiro!
Oleiros e Sada: un non parar
Os bombeiros de Oleiros e a Policía de Sada non pegaron ollo. Máis de vinte saídas para quitar árbores que cortaban estradas e asegurar tellados que querían facerlle a competencia ao de Abegondo. En Sada, os postes caídos deixaron unha estampa de guerra, obrigando a dispositivos especiais para que ninguén levase un susto ao saír do portal.
 |
| Poste caído en Sada. Foto de El Ideal Gallego. |
O Semáforo de Nils:
🟢 VERDE: os servizos de emerxencias. Bombeiros, Policía e Protección Civil volveron demostrar que son os únicos que funcionan con precisión reloxoeira cando as cousas se poñen feas. Rapidez e coordinación para que non tivésemos que lamentar feridos.
🟡 ÁMBAR: o Plan Inungal. O Mero e o Barcés seguen en alerta laranxa. A auga está nos topes e, como veña a borrasca Oriana con ganas, imos ter que sacar o kaiak para ir por pan.
🔴 ROXO: a xestión do saneamento en Betanzos. Que unha familia teña que ver como o seu inodoro se converte nunha fonte de fecais por culpa dunha arqueta de 50.000 euros é para que a alguén se lle caia a cara de vergonza. ¡Menos proxectos e máis darlle á pa!
A Nota do Licor Café (Moi Rabuñenta)
"Mira, neno, entre que o tellado de Abegondo anda de turismo por San Marcos e que en Betanzos teñen o baño que parece un pozo negro, esta semana o 'coruñesismo' está para irse a vivir a Albacete. Nils non foi unha borrasca, foi un recordatorio de que temos as infraestruturas colleras con pinzas mentres os de arriba seguen a berrarse en María Pita.
A min o que me mata é o do tren na Barcala. ¿Un mercadorías de Bioetanol contra unha árbore? Imaxina o 'foguete' que podiamos armar. Menos mal que as árbores da Barcala son máis duras que a cara de Lage Tuñas, que se non, aínda estamos hoxe buscando os vagóns en Santa Cristina. ¡Mañá ven Oriana, así que gardade ben os paraugas e, se vivides en Betanzos, buscade un tapón de cortiza ben grande para o váter! ¡Saúde e ao resgardo, parroquia!"
Multas e mar bravo: o surf koruñés pide diálogo (e menos cordón policial)
O pasado novembro, a multa imposta pola Policía Local ao coruñés Pablo Montero por entrar ao mar en alerta laranxa levantou máis escuma ca unha serie de tres metros no Orzán. O debate estalou nunha cidade que vive de cara ao Atlántico: imprudencia temeraria ou exceso de celo?
Para boa parte da comunidade surfista, aquela sanción marcou un antes e un despois. Sosteñen que as praias de Koruña están a volverse cada vez máis inaccesibles para quen leva décadas entrando ao mar con coñecemento e respecto. A revista especializada SurfGZ puxo voz a ese malestar nun comunicado amplamente compartido: falan de medida «desproporcionada», de criminalización dun colectivo que entende as correntes, os fondos e os perigos «mellor ca ninguén».
Defenden que unha alerta laranxa implica precaución, non peche automático. E lanzan unha mensaxe clara: “O mar non se pecha, respéctase”. Alertan ademais de que converter o océano nun espazo prohibido rompe o vínculo histórico da cidade co seu litoral.
Desde o Concello, a versión é outra. Fontes municipais aseguran que só houbo unha multa “en toda a historia” e que se produciu por non atender as indicacións dos axentes. Insisten en que, con praias pechadas por alerta, entrar na auga supón poñer en risco tanto a quen o fai como aos servizos de emerxencia que terían que actuar.
No medio da rompente está a Federación Galega de Surf. O seu presidente, Ignacio García, aposta por unha vía “constructiva” e apunta ao protocolo de emerxencia meteorolóxica da Xunta, que cualifica de excesivamente restritivo. Segundo explica, unha alerta por ondas grandes activa prohibicións xenéricas en toda a provincia sen distinguir entre zonas expostas e áreas naturalmente protexidas por cabos ou rías.
En Galicia —lembra— a propia configuración da costa permite atopar condicións moi distintas a poucos quilómetros. Pode haber mar perigoso na Costa da Morte e sesión perfecta no Orzán ao mesmo tempo. A aplicación automática das restricións, din, non ten en conta esa realidade.
A Federación reivindica décadas de experiencia e coñecemento acumulado. Recordan que moitos surfistas teñen participado en rescates e que a práctica, en xeral, realizouse sempre con criterio e responsabilidade. Propoñen diálogo, protocolos adaptados e colaboración coa administración para distinguir risco real de prohibición preventiva por defecto.
En resumo: en Koruña, onde o mar non é decorado senón identidade, o conflito non vai de saltarse normas por capricho. Vai de como convivir cun océano bravo sen convertelo nun espazo vedado. Porque aquí, guste máis ou menos, o mar manda… pero tamén se coñece.
Choveu auga para darnos de beber 113 anos (e só levamos mes e medio)
Parroquia, deixade de mirar o pronóstico porque a realidade é moito máis heavy: dende que empezamos o 2026, Galicia é basicamente unha piscina municipal sen tellado (como a de Abegondo, pero en grande).
A conselleira de Medio Ambiente, Ángeles Vázquez, e os xefes de Meteogalicia e o 112 déronnos hoxe uns datos que fan que o de Noé e a súa arca pareza unha excursión de fin de semana aos Caneiros.
| Dato | Realidade "Rabuñenta" |
| Días sen chuvia | Só un! (O 4 de xaneiro, e seguro que estaba nubrado). |
| Días sen avisos | 4 miserables días de tregua en todo o ano. |
| Auga caída | Choveu un 98% por riba da media. Estamos ao dobre! |
| Reserva de auga | Caeu tanta que habería para abastecer a Galicia 113 anos. |
| Incidencias (3 semanas) | 7.613. Case unha por cada buraquiño que hai en Alfonso Molina. |
| Ríos | O caudal vai 3 veces por riba do normal. O Ulla case se multiplica por 6. |
Un descontrol "extraordinario"
Os técnicos de Meteogalicia din que este ano están a suar tinta (ou chuvia). Teñen que analizar tantos parámetros á vez que hai días que lanzan máis de 100 avisos diarios.
O de Santa Comba o pasado 26 de xaneiro foi de récord: alí caeu nun día máis auga que en Verín en dous meses e medio. E en concellos como Rois ou Lousame, xa pasaron dos 1.000 litros por metro cadrado. Para que vos fagades unha idea, iso é o que chove en Ourense nun ano e medio... ¡e aquí caeu en 45 días!
O Plan Inungal (o de vixiar que os ríos non nos veñan visitar ao salón) leva activo 66 días seguidos. Os pobres do 112 recibiron 50.800 chamadas nestas tres semanas. Basicamente, media Coruña chamou para dicir que unha árbore, un sinal ou o tellado do veciño andaba de viaxe polo barrio.
O Semáforo do "Diluvio Universal 2.0":
🟢 VERDE: o abastecemento. Con esta cantidade de auga, os da empresa de augas poderían ir de vacacións 110 anos e seguiría habendo de sobra. Cecebre está que parece o Caribe (polo volume, non pola temperatura).
🟡 ÁMBAR: a seguridade viaria. Con 7.613 incidencias, o raro é chegar ao destino co coche enteiro. Moito ollo cos obxectos nas estradas, que coa borrasca Oriana chegando, as árbores van ter máis mobilidade que un xogador do Dépor.
🔴 ROXO: a fatiga dos equipos de emerxencias. Levan 44 días traballando sen parar. Dende aquí, un aplauso para os que están de pé mentres o resto estamos debaixo da manta.
☕ A Nota do Licor Café (A derradeira de hoxe)
"Escoita, neno, ti viches ben o dato? Auga para 113 anos! Se o soubera antes, non pagaba o recibo de Emalsa de xaneiro nin de broma. Ao final vai ser verdade que nos van saír escamas, porque entre Nils, Olga, Oriana e a nai que os pariu a todos, o único que está seco en Koruña é o peto dos que temos que pagar o gas para quentar a casa.
O que me mata é o de Santa Comba: máis auga que en Verín en dous meses. ¡Normal que teñan esa sona de riberas! Aquí en Koruña o único que nos queda é tomalo con calma, poñer un bo caldo no lume e esperar a que Oriana non decida que os nosos paraugas teñen que acabar en Ferrol. ¡Saúde, sentidiño e, se vedes un río fóra de sitio, saudadeo con respecto, que este ano veñen con moita forza!
Koruña bajo la ducha: enero encadena borrascas y amenaza récord histórico
En Koruña levamos tantos días mirando ao ceo que xa distinguimos un fronte frío dunha cortina de choiva sen necesidade de radar. O parte meteorolóxico converteuse en lectura diaria obrigatoria, pero a realidade é que esta relación intensa coa auga vén de máis atrás.
Dende o pasado 21 de xaneiro, cando a borrasca Borrasca Harry chamou á porta, seguida de Borrasca Ingrid e Borrasca Joseph, a cidade e a súa área metropolitana acumularon máis de 90 litros por metro cadrado. E iso só nesta última xeira de temporais.
Se ampliamos o foco, o dato impresiona máis: dende o día 8 choveu practicamente a diario. Só dous días secos. En total, 26 xornadas pasadas por auga no que vai de mes, 21 consecutivas. Un xaneiro así non se vía dende 1948, segundo os rexistros da Agencia Estatal de Meteorología, que en A Coruña se remontan a 1931.
É dicir: estamos a vivir un deses meses que dentro de décadas alguén lembrará cun “¿acórdaste daquel xaneiro interminable?”.
Moitos días mollados, pero non tanto litro acumulado
A paradoxa coruñesa é curiosa. Choveu case todos os días —máis do 90% das xornadas do mes rexistraron precipitación—, pero este xaneiro non entra no top 5 dos máis húmidos en volume total.
Ata o de agora levan caídos algo máis de 180 litros por metro cadrado. Lonxe dos 260 do ano pasado, dos 261 de 1945 ou dos case 300 de 2016 e 1955. O rei absoluto segue a ser 1948, con 348 litros nun só xaneiro.
O que fai especial este 2026 non é a intensidade extrema, senón a constancia. Unha choiva miúda, persistente, ás veces acompañada de treboadas, que non dá tregua. Unha cidade baixo a ducha durante case todo o mes.
Nunha soa semana, a estación do Agra do Orzán acumulou 78 litros. O luns pasado caeron 32,4 litros nun día. Para poñelo en contexto: a media histórica dun xaneiro normal en Koruña sitúase arredor dos 112 litros en todo o mes.
Ríos ao límite, pero Koruña resiste
Mentres no interior da provincia e en Pontevedra os ríos se desbordan e afectan a estradas e núcleos urbanos, na cidade herculina o impacto está a ser máis contido. Hai incidencias puntuais, beirarrúas anegadas e tráfico máis lento, pero sen as escenas máis preocupantes que se viron noutras zonas.
Segundo o delegado galego da Aemet, os próximos días traerán unha nova masa de aire frío que manterá os chuvascos e fará baixar as temperaturas. Seguirán pasando frontes, aínda que non tan activos como os que provocaron avisos vermellos en Pontevedra. Tradución coruñesa: seguirá chovendo, pero sen dramatismos maiores á vista.
Kristin pasou de longo (e case mellor)
No desfile alfabético de borrascas houbo unha que decidiu non facer escala: Borrasca Kristin. Descargou a súa forza entre Lisboa e Oporto, con refachos de vento próximos aos 150 km/h, e deixou Galicia nunha situación intermedia.
Aquí o vento tamén se fará notar, con refachos que poden achegarse aos 100 km/h, pero sen chegar ás cifras máis extremas vistas máis ao sur.
Á caza dun récord difícil
Para superar o récord de días de choiva nun mes de xaneiro dende que hai rexistros abonda con que chova unha soa xornada máis. Só unha. E vendo as previsións, non semella improbable.
Con todo, hai marcas históricas case lendarias: outubro de 1939 con 27 días de choiva, novembro de 1935 con 28, marzo de 2001 tamén na lista… Pero o récord absoluto é case mítico: decembro de 1935, con choiva o 100% dos días do mes.
Trinta e un de trinta e un.
Comparado con iso, o noso xaneiro parece ata razoable.
Vivir baixo a nube
O que deixa este mes non é só auga acumulada. É unha sensación colectiva: roupa que non acaba de secar, cans que saen resignados ao paseo, conversas que comezan cun “pero cando vai parar?”. Unha cidade afeita ao gris que, por momentos, bota en falta o azul.
E con todo, Koruña segue. Cafés cheos. Paseos con chuvasqueiro. O mar marcando o ritmo. Porque aquí sabemos que despois da borrasca sempre chega o anticiclón.
Pero, de momento, xaneiro despídese como chegou: coa nube enriba.
E o récord, a tiro dunha chuvia máis.
Xaneiro negro nas pescaderías de Koruña: máis mostradores baleiros ca peixe
Se xaneiro xa é tradicionalmente un mes frouxo nas prazas —despois do Nadal o peto queda tiritando— este ano a cousa complicouse de verdade. Temporal tras temporal, mar pechado e pouco peixe nas lonxas. Resultado: postos pechados e máis da metade da praza de Lugo con mostradores baleiros.
 |
| Mostradores vacíos. Foto de El Ideal Gallego. |
“É o terceiro día desta semana que quedo na casa”, resume un dos praceiros. E non é o único. Hai quen abriu con pouca mercancía, tirando do que chegou —algo de rape, merluza, lubina ou produto de importación—, pero moitos optaron por non levantar a persiana. Se non hai peixe, non hai negocio.
O problema vén de atrás. Dende novembro as alertas costeiras sucedéronse sen tregua, e este xaneiro foi especialmente duro. Pouca saída ao mar, pouca variedade e confrarías sen apenas subasta. A iso súmase o parón habitual de consumo tras as festas.
E por se fose pouco, o 19 de xaneiro os pescadores da provincia foron á folga contra o Regulamento de Control da Pesca da Unión Europea. Houbo concentración en O Parrote e finalmente acordo para flexibilizar a norma, pero a actividade xa viña tocada.
Así está o panorama: mar bravo, pouca mercancía e prazas medio ás escuras. En Koruña sabemos que despois do temporal sempre chega a calma. O que agardan agora nas pescaderías é que, ademais da calma, volva o peixe.
Cecebre respira: xaneiro renova o corazón da auga de Koruña
Hai meses nos que chove. E hai meses nos que o ceo decide facer limpeza xeral. Este xaneiro foi dos segundos. O encoro de Encoro de Cecebre, principal fonte de abastecemento de Koruña e da súa área metropolitana, viviu unha situación pouco habitual: entrou e saíu del un volume de auga equivalente á súa capacidade total.
Traducido ao noso idioma de barrio: en trinta días foi coma encher un encoro enteiro… e baleiralo ao mesmo tempo.
Un 64 % que sabe a equilibrio
A 30 de xaneiro, Cecebre almacena 13,17 hectómetros cúbicos, o 63,9 % da súa capacidade total. Un dato que non soa espectacular, pero que é practicamente perfecto para esta época do ano. Está lixeiramente por riba da media histórica (62,82 %) e dentro da marxe de seguridade coa que se xestiona a presa.
 |
| O Encoro de Cecebre. La Voz de Galicia. |
Porque aquí hai unha clave importante: o encoro non pode nin debe estar ao 100 % en inverno. Precísase espazo para absorber episodios de choiva intensa e evitar riscos augas abaixo. Manterse arredor do 60-63 % significa estabilidade, control e marxe de manobra.
E iso, en termos hidrolóxicos, é ouro.
23,5 millóns de metros cúbicos: renovación total
Entre o 1 e o 30 de xaneiro entraron no encoro aproximadamente 23,5 millóns de metros cúbicos de auga… e saíron practicamente os mesmos. Un intercambio continuo que supón a renovación íntegra da auga almacenada.
Non é só unha cuestión de cantidade. É unha cuestión de calidade.
Cando a auga permanece estancada durante meses, o ecosistema reséntese. Pero cando hai circulación constante, o sistema respira. Renóvase. Oxíxenase. Mellora.
Este xaneiro, Cecebre non foi só depósito: foi río en movemento.
Días de compuertas abertas
Na segunda quincena do mes rexistráronse picos de entrada superiores aos 20 e ata case 30 metros cúbicos por segundo. Houbo xornadas —como o 27, 28 e 29 de xaneiro— nas que entraron máis de 2,5 millóns de metros cúbicos en apenas 24 horas.
E o sistema respondeu evacuando practicamente a mesma cantidade.
Non houbo risco. Non foi necesario activar ningún plan de emerxencia. O nivel mantívose controlado en todo momento. A xestión xogou coa chamada “cota de seguridade”, esa marxe invisible que permite durmir tranquilos cando o ceo se pon serio.
Agora todo o que chove… entra
Hai outro factor que explica esta situación tan favorable: o terreo augas arriba está completamente húmido. Iso significa que a maior parte da choiva acaba directamente no encoro.
No verán é distinto. O chan seco absorbe primeiro. A auga tarda máis en chegar ao sistema. Agora, en cambio, o ciclo é case inmediato.
E iso fortalece o abastecemento da cidade.
Un contraste co verán pasado
Non hai tanto tempo, co encoro por enriba do 80 %, detectáronse consumos anómalos en varios concellos da área metropolitana. Aquela vez non era un problema de falta de recurso, senón de control do consumo e capacidade do sistema.
Hoxe o panorama é distinto. Non hai tensión nin alerta. Hai equilibrio.
Cecebre, algo máis ca unha presa
Moitas veces falamos do encoro como se fose un simple depósito. Pero é moito máis. É o corazón hídrico de Koruña. É o que permite abrir a billa con normalidade. É o que sostén fogares, hospitais, colexios, industrias.
E tamén é un ecosistema vivo.
Este xaneiro excepcional non deixa unha imaxe espectacular de cheas desbordadas nin titulares alarmistas. Deixa algo mellor: unha renovación completa da auga, unha mellora ambiental e unha situación estable para os vindeiros meses.
Ás veces as boas noticias non fan ruído. Pero sosteñen cidades.
E mentres o ceo siga facendo o seu traballo e a xestión sexa prudente, en Koruña poderemos seguir abrindo a billa con esa tranquilidade silenciosa que só se valora cando falta.
Cecebre respira. E con el, respiramos todos.
O paraugas xa pesa: 33 días de bucle atlántico e o "convidado" Leonardo que non se quere marchar
Se sentes que o brazo che empeza a frouxar de tanto soster o paraugas, tranquilo, non é que precises ir ao ximnasio: é que estamos a vivir un inicio de 2026 que parece deseñado polo peor dos nosos inimigos. En Galicia xa non chove, "viven" as borrascas.
Os datos de MeteoGalicia e a Aemet son para botarse a chorar (máis aínda): nos primeiros 33 días do ano, sobran os dedos dunha man para contar os días nos que non tivemos algún aviso meteorolóxico.
A tregua que durou un suspiro
Dende que brindamos polas badaladas, só houbo tres días de paz: o 1, o 2 e o 18 de xaneiro. O resto? Un desfile de nubes, vento e mala leite atlántica. Galicia converteuse oficialmente no "corredor de entrada" oficial de todo o que se cociña no océano.
O mar: o noso xigante enfadado
Aínda que a chuvia nos dea no lombo, o auténtico "fregado" está no mar.
27 días de aviso por ondas en apenas un mes.
23 días de vento costeiro.
Olas de máis de 8 metros que xa tratamos como se fosen "da familia", pero que teñen o litoral da Coruña en alerta laranxa día si e día tamén.
Vimos como o mar inundaba a autovía de Pontevedra a Marín e como os barcos da ría de Vigo tiñan que quedar en porto. Aquí, en Riazor, xa sabemos o que toca: cintas de policía, area no paseo e o ruxir do mar avisando de que hoxe non é día de selfies no muro.
De Goretti a Leonardo: O "Quién es quién" das borrascas
Xa perdemos a conta de a quen lle botar as culpas. Pasamos por Goretti, Kristin, Harry, Ingrid e Joseph. Pero como no corredor de borrascas non hai porteiro, agora chega o seguinte: Leonardo.
A Aemet xa lanzou un aviso especial por el. Leonardo vén con ganas de facerse notar, con máis inestabilidade e esa chuvia que parece que non quere marchar nunca da nosa rúa Real.
O Semáforo do Bucle Atlántico:
🟢 VERDE: o 1, 2 e 18 de xaneiro. Eses días nos que puidemos saír á rúa sen parecer que iamos pescar centolas. Xa quedan na memoria colectiva coma se fosen o verán do 92.
🟡 ÁMBAR: as alertas por ondas. Din os técnicos que "é habitual" ter ondas de 8 metros cada inverno. Para eles será un dato, para o que ten que limpar a area do paseo é un traballo de carallo.
🔴 ROXO: Leonardo. A novena (ou décima, xa perdemos a conta) borrasca que vén camiño de Galicia. Aviso especial da Aemet e a certeza de que esta semana o paraugas vai seguir pesando coma se fose de chumbo.
☕ A Nota do Licor Café (Moi Rabuñenta)
"Mira, neno, eu xa non sei se mercar un paraugas novo ou un barco de pesca para ir ao súper. Que de 33 días só tiveramos 3 sen avisos é para que nos dean unha medalla á paciencia. E agora vén o tal Leonardo... ¡valla nome de artista lle puxeron ao condenado! Seguro que vén con ganas de pintar o ceo de gris escuro e deixarnos os pés mollados outra semana máis.
Aquí no bar xa dicimos que o corredor de borrascas parece a entrada de Riazor nun día de derbi: non para de entrar xente e todos veñen berrando. Menos mal que temos o licor café para entrar en calor, porque se fose pola calefacción e polo tempo, estabamos todos conxelados coma un pexemento. ¡Saúde, e apertade ben o paraugas, que Leonardo non trae bos modos!"
No hay comentarios:
Publicar un comentario
Tú Koruño o simpatizante de Koruña City cuál es tu opinión???