Cumprense 40 anos desde que o "atleta da noite" —como o bautizou Miguel Ríos— nos deixou. Pucho Boedo non era só a voz de Los Tamara ou Los Satélites; era o home que sabía converter o dor nun bolero e a retranca nunha forma de vida.
O 26 de xaneiro de 1986, a cidade quedou un pouco máis orfa e moito máis silenciosa. Íase Pucho Boedo, o home que lle puxo banda sonora ás nosas verbenas, aos nosos amores de verán e a esa melancolía tan nosa que só el sabía modular entre os metais de Los Tamara. Hoxe, catro décadas despois, a súa figura non é só memoria; é o ADN dunha Koruña que aínda se emociona ao escoitar os primeiros acordes de A Santiago vou.
Pucho non era só un cantante; era un símbolo. Nado no corazón de Monte Alto, levaba o barrio na voz e a retranca na mirada. Con el, a música galega deixou de ser algo do pasado para converterse en puro "glamour" pop. Xunto a Prudencio Romo e Los Tamara, Pucho fixo que Galicia enteira bailase en galego nunha época na que as palabras eran perigosas, pero a súa voz era tan doce que ata o silencio o respectaba.