Hai domingos nos que a cidade respira distinto. Mentres o inverno regalaba uns poucos raios de sol agradecidos, na praia de Santo Amaro non se escoitaba só o mar: soaban cornos, gaitas e voces chamando por unha memoria antiga, desa que non aparece nos libros pero vive nos lugares. Alí, no areal que leva o seu nome, a lenda de Santo Amaro volveu tomar corpo para reivindicar tradicións fondamente koruñesas e unha forma de entender a cidade que mira ao Atlántico.