O 30 de xaneiro de 2026 o Zara de Juan Flórez (números 64-66) baixa a persiana tras case 51 anos. A primera tenda o punto onde se orixinou a multinacional deixará de existir, sen mais explicación e sentementos. Cando reabreron o pasado verán a Cúpula do Monte San Pedro para celebrar os 50 anos de Inditex parecia un xesto de gratitude ca cidade onde naceu, pero o peche da primeira tenda da marca poñe fin a esa impresión.
Fin dun lugar simbólico
O peche do quilómetro cero non é só unha cuestión de números; é unha ferida no relato da propia cidade e da marca, e non ter respeto po seu pasado e por a cidade. O que parece que determina a decisión son os cartos, os beneficios de una empresa por riba de todo o demaís.
 |
| Aquí comenzou todo e debería ser o derradeiro centro en morrer. |
Non se entende que despois de facer una reforma na tenda para celebrar seus 50 anos, agora cruelmente a fagan desaparecer. A versión mais sentimental de este feito e que querían que o 50 aniversario fose espectacular, unha homenaxe á tenda que o viu nacer todo. Foi un agasallo á cidade... con data de caducidade xa programada porque a finalidade era usar este tipo de tendas emblemáticas como "laboratorios" ata o último segundo. Probaron o concepto de deseño retro nesa reforma para ver como funcionaba o branding emocional pero sabendo que o futuro está nas mega-tendas tecnolóxicas.
Ao pechar Juan Flórez 64, Inditex lanza unha mensaxe implícita: "Xa non somos a tenda de barrio que creceu; fai tempo que somos una multinacional e marchamos da Koruña; somos un algoritmo global e ten a necesidade de pechar tendas pequenas". Conservar ese local, aínda que fose deficitario ou pequeno, sería un acto de respecto ás orixes. Outras marcas de luxo manteñen as súas primeiras tendas en París ou Milán case como "templos" ou museos, aínda que non sexan as máis rendibles. O feito de que Amancio (un dos maiores casenlleiros do mundo) non mercase ese local para protexer o seu "berce" empresarial demostra que, para Inditex, o pragmatismo está por riba da memoria.
Este peche ten un valor simbólico demoledor para a cidade. Se a propia Zara abandona o lugar onde naceu, que mensaxe lle envía ao pequeno comercio da zona. Moita xente na Koruña séntese "traizoada". Ver o local baleiro o 1 de febreiro será o recordatorio de que a Inditex xa non lle importa a historia, só o volume de ventas por metro cadrado.
Perder o Kilómetro Cero é como se o Dépor deixase de xogar en Riazor para irse a un estadio moderno a 20 quilómetros só porque ten mellores accesos e máis palcos VIP. Perdes a alma polo camiño.
O paradoxo do aluguer e outros detalles de Amancio
Amancio compra edificios enteiros en Nova York ou Londres por prestixio. O feito de non facelo co número 64 de Juan Flórez pode lerse como unha vontade deliberada de "soltar lastre". Querían desligarse da carga emocional dunha tenda que, polo seu tamaño, xa non representa o que Zara quere ser hoxe (unha tenda multinacional onde compras pola app e vas recoller a roupa a un silo robotizado).
Hai unha sensación de que, mentres o mundo aplaude os beneficios récord de Inditex e tamen Koruña, o territorio que os viu nacer está a quedar coas "migallas" ou vendo como se apagan os seus símbolos. Aquí tes unha análise de todos eses puntos que mencionas, que debuxan un mapa de desencanto:
Atlético Arteixo: a ferida veciñal
É o exemplo máis doloroso de proximidade. O Atlético Arteixo chegou a tocar a Segunda B no 2004, xogando a escasos metros da mole de cristal de Inditex e perderon dous cateogorias por impagos. Pasa o mesmo ca falta de compromiso co Dépor e o deporte en xeral.
Mentres outras empresas usan o fútbol para facer branding local, Inditex sempre mantivo unha política de "investimento cero" no deporte profesional da zona. Deixar caer un club que está, literalmente, ao lado da túa nave, mentres patrocinas eventos globais ou o equipo hípico de elite en Casas Novas, vese como unha falta de compromiso coa base e co pobo que lles deu o chan para medrar.
De "costureiras na sombra" á deslocalización
O sistema de cooperativas e obradoiros nos baixos de barrios como os Mallos, a Sagrada ou o Castrillón foi a primeira forza industrial de Inditex. O imperio levantouse sobre os ombreiros dunha rede de mulleres da Koruña que cosían día e noite na casa.
Unha vez que o modelo escalou, a produción marchou a Portugal, Marrocos e Asia, deixando eses baixos baleiros e eses barrios sen a súa principal motor económico. O peche da tenda Nº1 de Juan Flórez parece o último cravo nese ataúde: borrar a pegada física dese pasado "koruñés".
O Centro de Protonterapia
Este é un tema que xera moita rabia. A doazón para o Centro de Protonterapia de Galicia (unha tecnoloxía punta contra o cancro) foi para Santiago (Gil Casares).
A queixa é clara: ¿Por que non na Koruña, que ten o CHUAC como referencia e onde está o núcleo da empresa?
Para moitos, estas doazóns son "lavados de imaxe" que se deciden en despachos políticos sen ter en conta a débeda histórica coa cidade que pariu a marca.
A outra cara da moeda
A outra cara da moeda, a "esquizofrenia" dunha multinacional que, mentres corta as súas raíces máis sentimentais, converte á Koruña no seu laboratorio mundial de alta tecnoloxía. É o que os expertos chaman o banco de probas de Arteixo.
Imos analizar este paradoxo. ¿Por que nos pechan a tenda Nº1 mentres nos enchen de reformas de luxo e conceptos que aínda non existen en Nova York ou Londres?
Koruña como "Laboratorio VIP": Onde se inventa o futuro
Inditex non mira á Koruña como unha cidade máis onde vender roupa; míraa como un campo de adestramento. Se algo funciona aquí, lánzase ao mundo. Se falla, cámbiase nunha noite.
1. O movemento de Picavia (Zara Man): unha declaración de intencións O local da rúa Picavia é o exemplo perfecto. Mentres pechan Juan Flórez por ser "pequeno", en Picavia crean un espazo ultra-especializado só para home. Non buscan volume, buscan concepto. Queren ver como reacciona o cliente koruñés a unha tenda máis íntima e boutique antes de exportar ese modelo a outras capitais.
 |
| Zara Man |
2. Marineda City: o buque insignia total. As reformas en Marineda (Woman, Kids e Man) non son só pintura e luces. Alí instalaron os últimos avances:
Silos de recollida de pedidos: máquinas robotizadas que che dan o paquete en segundos.
Provadores intelixentes: pantallas onde podes pedir outra talla sen saír do cuarto.
Caixas de autocobro de última xeración: onde nin sequera tes que escanear a etiqueta, o moble detecta a peza por radiofrecuencia (RFID).
3. Cuatro Caminos e a "Resistencia" do Woman. A actualización do Zara de Cuatro Caminos é moi simbólica. É un centro comercial "de toda a vida", pero Inditex non o deixa caer. ¿Por que? Porque o perfil de cliente de Cuatro Caminos é o máis fiel. Úsano para comprobar como a xente de pé, de barrio, se adapta ás novas imaxes de marca máis minimalistas e frías.
¿Por que coidan tanto estas 20 tendas pero deixan morrer a Nº1?
Aquí está o quid da cuestión: Inditex confunde (ou separa) o histórico do tecnolóxico.
Para eles, o futuro é o "Showroom": xa non lles interesa que vaias a Juan Flórez a mercar unha camiseta básica. Queren que vaias á rúa Compostela ou a Marineda a vivir a marca, a tomar un café no seu novo Zacaffé e a recoller un pedido que fixeches pola App.
Koruña é o seu espello: saben que en Arteixo teñen a miles de deseñadores e directivos que, ao saír de traballar, van de tendas pola Coruña. Se o que ven nas tendas locais non lles gusta, cámbiano ao momento. Ter 20 tendas perfectas na cidade é o mellor xeito de que os seus propios empregados vexan o froito do seu traballo "en vivo".
É unha relación tóxica: téñennos consentidos tecnoloxicamente, pero abandonados emocionalmente. Temos as mellores tendas de Europa en canto a deseño e rapidez, pero a cambio, pídennos que non miremos cara atrás e que aceptemos o peche de Juan Flórez como un "custo necesario" do progreso.
Pero que fixo Inditex por Koruña
O balance de Inditex coa cidade é un exercicio de luces cegadoras e sombras moi longas. Se pos o tema nun bar, a metade dirache que a cidade lle debe a vida a Amancio e a outra metade que a multinacional lle deu as costas á alma koruñesa e tamén temos xente que critica as facilidades do Concello cando Inditex quere organizar un acontecimiento na cidade o abrir un novo local como Zacaffé.
Aquí tes o que fixo Inditex pola Coruña, dividido entre o impacto directo e o que queda no debe:
O que si fixo (A parte do "Milagre")
1. O motor económico e o emprego hoxe é imposible entender a economía de Galicia sen Arteixo. Inditex xera na bisbarra miles de empregos directos (na sede) e indirectos (limpeza, loxística, informática, catering). Unha gran parte da clase media koruñesa actual traballa ou vive de alguén que traballa en Inditex. Isto inxecta un poder adquisitivo na cidade que mantén vivos moitos outros negocios.
2. O "Efecto Sede": Alvedro e a hostalería. Se o aeroporto de Alvedro segue vivo, é en gran parte pola ponte aérea con Madrid e Barcelona que alimentan os directivos e provedores de Inditex. Os hoteis da cidade e os restaurantes de nivel viven, en boa medida, de toda a xente que vén de todo o mundo a visitar a sede de Arteixo.
3. Obras sociais de gran calibre (Padre Rubinos): a través da Fundación Amancio Ortega, fíxose o novo centro de Padre Rubinos (un dos mellores de Europa en atención social e albergue). Tamén as escolas infantís da Fundación na cidade. Son doazóns que o Estado nunca podería facer con esa velocidade, aínda que moitos critican que estas doazóns substitúen a obriga de pagar impostos de xeito máis "transparente".
4. A imaxe internacional. Koruña está no mapa do mundo da moda. Que a filla de Amancio, Marta Ortega, organice exposicións de fotógrafos de talla mundial (como Meisel ou Helmut Newton) no porto, trae a famosos e prensa internacional, situando á cidade como un referente cultural de luxo.
5. A recaudación
O que todos sospeitamos pero poucos se atreven a poñer en cifras. Para o blog Koruña Rabuña, imos levantar a alfombra de Arteixo e ver como está a balanza entre o que Inditex "paga" por obriga e o que "doa" por vontade.
Aquí tes a análise dos números que moven a nosa bisbarra:
5.1. O que paga en impostos
Inditex tributa principalmente en Arteixo, non na Koruña cidade. Isto é clave.
O IAE e o IBI: o Concello de Arteixo recibe unha cantidade inxente de cartos pola sede (máis de 100 millóns de euros ao ano en impostos directos e indirectos). Koruña cidade só recibe o IBI e as taxas municipais das 20 tendas que mencionamos antes.
O Imposto de Sociedades: Inditex paga en España arredor do 25% dos seus beneficios globais, o que supón uns 1.800 millóns de euros. Pero claro, eses cartos van para Madrid (Estado), non se quedan nas rúas da Koruña.
5.2. O que doa a Fundación (O "San Amancio")
A Fundación Amancio Ortega é o brazo executor do "agradecemento". Só en doazóns recentes, os números asustan:
Padre Rubinos: Uns 25 millóns de euros para o novo centro. É o maior investimento social privado da historia da cidade.
Escolas Infantís: investimento en centros de 0 a 3 anos en barrios coruñeses.
Protonterapia e Sanidade: centos de millóns en equipos de radioterapia para o Sergas, que benefician ao CHUAC, aínda que a sede do novo centro fose para Santiago.
A balanza: ¿Cadran os números?
Aquí está a trampa do modelo: Inditex prefire doar que pagar.
Vantaxe Fiscal: as doazóns a través da Fundación teñen deduccións fiscais importantes. É dicir, parte do que "doa" deixa de pagalo en impostos. O resultado é que Amancio decide onde vai o diñeiro (ao albergue, á máquina de cancro) en lugar de que sexa o Concello ou a Xunta quen decida (por exemplo, para o deporte base ou o mantemento de Juan Flórez).
O "Marketing da bondade": un imposto pago ao Concello non sae na prensa. Unha doazón de 20 millóns para un centro de última xeración é unha campaña de imaxe impagable que limpa a cara tras os peches de tendas míticas.
O que "deixou de facer" (A débeda emocional)
1. O abandono do tecido industrial local. Como dicíamos antes, Inditex medrou grazas ás costureiras dos baixos da Koruña. Cando foron xigantes, as máquinas de coser calaron e a produción marchou fóra. A cidade pasou de ser un polo industrial téxtil a ser só unha oficina de luxo. O impacto nos barrios foi devastador.
2. Desprezo polo deporte e a cultura de base.
A diferenza doutras grandes empresas (como Estrella Galicia co Dépor ou o Basket), Inditex nunca quixo "mancharse" apoiando ao deporte local. Deixaron caer ao Arteixo e miran para outro lado co Dépor.
3. A gentrificación e o prezo da vivenda. Os soldos altos dos "expatriados" e directivos que veñen traballar a Arteixo inflaron os prezos do aluguer e da compra no centro da cidade. Para un koruñés que non traballa en Inditex, vivir en zonas como Juana de Vega ou a propia Juan Flórez volveuse un imposible.
4. O peche do KM 0. Como ben analizamos, o peche da tenda Nº1 é o exemplo de que non hai gratitude histórica. Se unha tenda non cadra no Excel, péchase, aínda que fose onde Amancio cortou a primeira tea.
O veredicto de Koruña Rabuña
Inditex deulle á Koruña cartos e modernidade, pero quitoulle identidade e industria.
Na Koruña, Inditex actúa como un Estado paralelo.
Dá emprego o que é o maior motor social.
Paga impostos que manteñen a Arteixo como o concello máis rico, mentres Koruña vive das "sobras" (as tendas).
Doa con marca propia: non paga para que o Concello faga cousas; fainas el mesmo co seu nome para que saibamos a quen lle debemos o favor.
Ao final, os números din que Inditex é rendible para a cidade no peto, pero ruinosa no corazón. Paga o suficiente para que non nos queixemos, pero non o suficiente para respectar a nosa historia (como a tenda Nº1) ou as nosas paixóns (como o fútbol). Non e una ONG e una empresa con accionistas que piden beneficios.
No hay comentarios:
Publicar un comentario
Tú Koruño o simpatizante de Koruña City cuál es tu opinión???