Inés Rey quere chegar aos 12 anos de mandato sen pasar por boxes

 Acomódense nos seus asentos por se houbese algunha dúbida: temos serie para longo. Despois de oito anos asentada no sillón de María Pita, Inés Rey volverá a ser a candidata do PSdeG-PSOE á alcaldía da Coruña nas eleccións municipais de 2027.

A nova confirmouse este venres despois de que a Comisión Nacional de Ética do partido ratificase a súa designación. E como manda a tradición do aparello, a proclamación foi automática. O regulamento socialista di que se o alcalde quere repetir, e ninguén da militancia xunta o valor suficiente para pedir primarias no prazo establecido, o líder mantense no cartel. Na cidade herculina non se moveu nin un papel. Ningunha alma ousou levantar a man na Agrupación Socialista koruñesa para cuestionar o rumbo, así que a actual alcaldesa recibiu o visto bo sen necesidade de desgastarse nun proceso de debate interno.

Doce anos de proxecto: ¿Continuidade ou prórroga indefinida?

A resolución do partido xustifica a decisión na procura de dar "continuidade ao traballo desenvolvido". Inés Rey amosouse agradecida e declarou que é "unha honra e unha enorme responsabilidade" e que afronta o reto "coa mesma ilusión". Se cumpre as súas expectativas e os votos a acompañan no 2027, a rexedora iríase ata os 12 anos de mandato, sempre que teña o apoio do BNG para gobernar sen ser a candidatura mais votada.

Cando un gobernante se postula para acadar unha década longa no poder, a fronteira entre a estabilidade e o estancamento tórnase moi fina. Para os defensores da alcaldesa, catro anos máis son a oportunidade de ver rematadas grandes obras estruturais como a Estación Intermodal ou o desenvolvemento definitivo da Cidade das TIC. Para os seus detractores, en cambio, a idea dun terceiro mandato soa a perpetuar unha folla de ruta que hoxe en día avanza a base de prórrogas: co contrato do lixo de Nostián en punto morto tras quedar deserto, o transporte en autobús sen unha renovación profunda e o mantemento dos polideportivos de barrio xerando constantes queixas cidadás.

O verán da calma interna

A proclamación chega xusto a tempo para que o Goberno local poida afrontar a tempada estival sen o balbordo das disputas orgánicas dentro do partido. Coa designación asinada e selada polas altas esferas de Santiago e Madrid, Inés Rey ten as mans ceibas para deseñar a estratexia da futura campaña de 2027 sen mirar de reollo o que fan os seus propios compañeiros de filas.

A maquinaria electoral xa está en marcha. Mentres a alcaldesa se prepara para revalidar a confianza dos koruñeses argumentando que o seu proxecto aínda ten moito que ofrecer, a cidade afronta un ano clave onde a xestión do día a día —e non os movementos de despacho— ditará se o electorado merca catro anos máis de continuidade ou se decide que oito anos xa foron máis ca suficientes. ¡A carreira cara o 2027 acaba de comezar!

Doce anos de María Pita: a proclamación automática da mediocridade e os proxectos pantasma

Sen primarias, sen debate e sen que ninguén na agrupación local tivese o valor de tusirle. Di a alcaldesa que asume o reto "coa mesma ilusión". O problema é que os coruñeses afrontamos a posibilidade de que chegue aos 12 anos no poder cunha mestura de frustración e realismo: a confirmación de que a mediocridade se quere perpetuar en María Pita.

O seu relato de "continuidade e progreso" choca frontalmente cunha folla de ruta baleira de grandes ideas, carente de ambición e marcada por fiascos históricos e un día a día nos xulgados e nos medios que dista moito da idílica Koruña que nos queren vender.

O gran engano do Mundial: O proxecto que naceu morto

Se hai un fito que define a falta de peso político e de xestión deste Goberno, ese foi o ridículo histórico da candidatura para ser sede do Mundial de Fútbol. Venderon o proxecto a bombo e prato como o gran eixo desta lexislatura. Inés Rey cansounde saír nos medios de comunicación anunciando ampliacións do estadio e prometendo unha proxección internacional sen precedentes que ademaís deixarían una pegada permanente na cidade.

O traballo de Inés Rey para a sede do Mundial de 2030
 limitouse a declaracións con promesas que
só foron fume. 

¿A realidade? Un proxecto que naceu morto porque o Concello non fixo absolutamente nada máis que facerse a foto. Cando chegou a hora da verdade, de poñer os avais sobre a mesa e demostrar xestión real, o castelo de naipes caeu e a cidade tivo que retirarse pola porta de atrás. Un engano masivo aos coruñeses para tapar que detrás da propaganda non había nin plan, nin orzamento, nin ambición.

Obras eternas e proxectos herdados sen rematar

Analizar o urbanismo de Inés Rey é viaxar polo reino da lentitude e do formigón sen xeito nin ton. Os dous grandes proxectos estratéxicos que hoxe se executan na cidade son herdanzas directas de administracións anteriores: a reforma da Avenida de Lavedra (Alfonso Molina); a nova Estación Intermodal; a Cidade das TIC e a ampliación do CHUAC. Dous lavadoiros de cara que o actual Executivo foi incapaz de axilizar ou liderar con firmeza despois de oito anos.

Toneladas de cemento forman parte
del proyecto más importante de Inés Rey 

Mentres as grandes infraestruturas se eternizan, as obras de selo propio limítanse a reformas de dubidosa utilidade ou que parecen non ter fin. O mellor exemplo é a reforma de Los Cantones: unha zona emblemática que o Concello encheu de formigón sen ton nin son, destrozando a estética clásica para substituíla por unha explanada gris, dura e sen alma que resume á perfección o que é este Goberno: moito cemento e ningunha idea luminosa, ademais ten un certo interés en talar árboles. 

A isto súmease o abandono dos barrios; a percepción da pouca limpeza da cidade e o aumento da violencia e inseguridade con zonas onde os veciños ten medo dos narcos e okupas organizados. En resume, a Koruña parece que caer nun estado de abandono. 

Un palacio municipal baixo a sombra do acoso e as denuncias

Pero o verdadeiro desgaste da rexedora non está só no asfalto ou nos estadios que perde, senón no interior do propio pazo municipal. Detrás dos discursos de cara á galería, a convivencia interna en María Pita bate récords de tensión.

O mandato de Inés Rey pasará á historia polas gravísimas denuncias de acoso presentadas polos seus propios compañeiros de partido e por funcionarios do Concello. Unha crise interna constante que amosa unha alarmante falta de liderado democrático e de capacidade para xestionar o capital humano da torre de mando coruñesa. Se un alcalde non é quen de manter a paz social e o respecto dentro do seu propio equipo de traballo, ¿como vai xestionar os problemas dunha cidade de 250.000 habitantes?

A carreira cara ao 2027 comeza así: cunha alcaldesa que fuxe das primarias para non render contas, que nos deixou sen Mundial por pura incompetencia, que asfalta os Cantones sen criterio e que goberna entre denuncias internas de acoso. Oito anos foron máis ca suficientes para coñecer o teito de Inés Rey. Se o PSdeG quere catro anos máis de parálise automática, os koruñeses terán a última palabra para decidir se premian a mediocridade ou esixen, por fin, alguén con ambición real.

A rúa dita sentenza: O clamor dos lectores bota máis lume que a vaga de calor

Para comprobar o grao de "ilusión" e "honra" que esperta esta candidatura automática entre os coruñeses, só hai que dar unha volta polas seccións de comentarios de La Voz de Galicia. Alí, a cidadanía real despexou calquera dúbida sobre a pax romana que quere vender o aparello do partido. O ruxerruxe da rúa é unánime: suspendo maiúsculo á xestión.

Os lectores non mercan o discurso oficial e resumen o sentir dos barrios en catro grandes verdades:

• O pacto de despacho e as eleccións perdidas: Varios lectores, como ggho8889 e gnza-1344747456, lembran que Inés Rey "perdeu todas as eleccións municipais ás que se presentou" e que só mantén o bastón de mando por "un chanchullo a dúas bandas co BNG". Outros directamente propoñen, con retranca, que vaian xuntos en coalición electoral para "non enganar aos votantes".

• Koruña fóra do centro: cemento, lixo e barrios abandonados: o malestar co urbanismo de "postureo" e o abandono periférico centra as maiores críticas. O usuario cisc1231689280 cualifica a Inés Rey como "a peor alcaldesa que pasou por María Pita" por dedicarse a "poñer cemento e favorecer ás terrazas en prexuízo do descanso dos veciños". Un descontento que apoia psoe TRAIDOR ao definir a reforma de Los Cantones e La Marina como "unha merda pinchada nun pau" mentres as aceras dos barrios están esnaquizada e cheas de sucidade.

• Servizos públicos en parada cardíaca: co termómetro asfixiando á cidade, agel1756 pon o dedo na chaga coa falta de previsión: "¡Como é posible que só haxa autobuses urbanos ata as 22:50 horas? O transporte é un desastre e estamos sen fontes en plena vaga de calor, coas poucas que hai caéndose a cachos". A escuridade nocturna polas rúas e a falta de mantemento tamén levan o seu: fjcr lamenta que a cidade estea "máis sucia que nunca e en penumbra por antepoñer a axenda 2030 ao benestar", engadindo que dende a época de Paco Vázquez a cidade quedou "orfá".

• Inseguridade, impostos e o "Game Over": para moitos, a paciencia esgotouse. Comentarios como o de María González Voz Libre resumen a situación cun rotundo "Máis sanchismo non, por favor. Koruña non soporta outros catro anos de inseguridade, impostos desorbitados e contratos de servizos caducados". O vaticinio final corre a conta de jsem922813936: "Vas levar un batacazo que vai ser sonado, cariño. Game over".

Queda claro que mentres a Comisión de Ética do partido asina prórrogas automáticas nos despachos, a rúa coruñesa ten o seu propio veredicto preparado. O "sentidiño nas urnas" que piden os lectores promete ser o verdadeiro exame para unha alcaldesa que busca eternizarse no cargo mentres a cidade real suspira por alguén que, simplemente, faga que as cousas funcionen.